Oldukça zor ama zaman zaman hoş bir durumdur.

İlk paylaşım zorunluluğuyla ortaya çıkar, "bana ne ya, nerden çıktı bu, niye çingene bebeğimi vermek zorunda olayım ki" dersin. Sanki alınterinle kazandığın en değerli mal varlığını pat diye ortaya çıkan bir yabancıyla paylaşıyormuşsun gibi gelir; asileşirsin, annenle kavga edersin, o küçük yumuşak şeye uyuz olursun. Annen-baban evdeyken onu yok sayarsın, içinden intikam planları yaparsın; ne de olsa yalnız kalacaksınızdır. Ve evet, o an gelir, anne-baba alışverişe gidecek, senden bakmanı istiyorlar küçüğe.
Bunu bu şekilde söyleyince değişik hissediyorsun kendini, bir anda önemli oluyorsun, "vay beee, altını da değiştireceğim, mamasını da yedireceğim, hatta ben de yerim biraz, üstünü giydiririm" diye düşünüyorsun. Arkadaşların dışarıya çağırıyorlar, gel ip atlayacağız diyorlar, sense hemen havanı basıyorsun:" ben kardeşime bakmak zorundayım, şimdi uyuyor ama birazdan uyanır, yemeğini felan yedireceğim". Bir yandan için de gitmiyor değil hani, millet ne güzel eğleniyordur şimdi... Ama hemen annen gelince alacağın takdiri düşünüyorsun. Hazır bebek uyuyorken bulaşıkları da yıkayım, sürpriz olsun diyorsun. Acaip büyük hissediyorsun kendini, sanki sen olmazsan bu evin düzeni altüst olmurmuş gibi * Kendi kendini gazlayarak akşamı bekliyorsun, annen gelince "görevimi tamamladım, dışarıda arkadaşlar bekler" edasıyla konuşuyorsun...
Konuşmayı öğrenirken ilk abla desin istiyorsun ama zor bir kelime, biliyorsun, söylediği her sözcüğü "abla" gibi yorumluyorsun...
Konuşmayı tamamen öğrenince kavgalar başlıyor.
Büyüdükçe o, emrediyorsun"git kantinden dondurma al, git bana su getir"; kavgalar büyüyor... *
Hep onun dediği oluyor, her şeyini paylaşıyorsun * . Hele ki ergenliğe gelince o, yandın!!!
Ama ergenliğin sonlarında, yatışma zamanlarında fark ediyorsun ki seni örnek alıyor, senin cümlelerinle konuşuyor, senin gibi düşünüyor, senin gibi giyiniyor. İşte bu duygulandırıyor gerçekten. Bütün o 17-18 yıllık kavgalar kayboluyor. Bu sefer arkadaşın oluveriyor. Hem eğittiğin, hem paylaştığın, hem konuştuğun bir arkadaşın. Paylaşmak zevk veriyor artık, aynı beden kıyafet giymek, çok ilginçtir, mutlu ediyor seni. Kendi gardırobundan "bu sana yakışır, bu sana benden daha iyi oluyor" diyerek kıyafet seçmek 3-4 sene önce düşünsen aklına gelmezdi...Ama hepsi oluyor işte...Bakalım daha neler göreceğiz...

Doğduğunda anne-babadan fırça yeme korkusuyla onu öpmeye çekinmektir. Henüz okula bile gitmezken büyük olmanın getirisi kardeşini kıskanmak olduğunu sanan ebeveynlerden yapmadığın suçlar için de azar işitmektir, kulakların patlayana kadar sinirlenmek, derdini anlatamamaktır. İlkokuldayken o sokakta top oynarken kıyamayıp ödevlerini yapmaktır, uzun teneffüste koşarak yanına gidip zorla simit-ayran yedirmek, o bahçede top oynuyor olduğundan azgın ilkokul birlerin saldırılarına maruz kalmak, kafaya top yemektir. Son damlasına dek hak ettiğin yaz tatilini ona ders çalıştırarak geçirmektir. Yatılı okula giderken odanı ve eşyalarını bıraktığın için sevinmesine kızmamaktır. Üniversitedeyken o anne-babadan çok artık o kardeşi özlediğini kendine itiraf etmektir, onun öss tercihlerini yaparken babayla kanlı bir mücadeleye girmektir. Yağmurlu bir kış günü sen evleniyorken, askerden izin alıp gelmiş bir erkek kardeşin gülümseten varlığıdır, sen gelinlik denen tuhaf kıyafet içinde nefes alamazken onun boxerla oturup birasını yudumlamasıdır! Uzak yol gemi kaptanı olup aylarca ülkesine gelemez ve toprağa basmazken o, burda denize ait şiirler-şarkılar duydukça gözünün dolmasıdır. Puruva neta demeyi öğrenmektir.