Shakespeare'in hamlet oyununda geçen ünlü tiradı.
ing.

to be or not to be.
Can Yücel 'to be or not to be' sözünü 'bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin' şeklinde Türkçeleştirmiştir.

to be, or not to be, that is the question:-
whether 'tis nobler in the mind, to suffer
the slings and arrows of outrageous fortune;
or to take arms against a sea of troubles,
and, by opposing, end them?-to die,-to sleep,-
no more;-and by a sleep, to say we end
the heart-ach, and the thousand natural shocks
that flesh is heir to,-'tis a consummation
devoutly to be wish'd. to die;-to sleep;-
to sleep! perchance to dream;-ay, there's the rub;
for in that sleep of death what dreams may come,
when we have shuffled of this mortal coil,
must give a pause: there's the respect,
that makes calamity of so long life:
for who would bear the scorns and whips of time,
the opressor's wrong, the proud man's contumely,
the pangs of despis'd love, the law's delay,
the insolonce of office, and the spurns
that patient merit of the unworthy takes,
when he himself might his quietus make
with a bare bodkin? who would fardels bear,
to grunt and sweat under a weary life;
but that the dread of something after death,-
the undiscover'd country, from whose bourn
no traveller returns,-puzzles the will;
and makes us rather bear those ills we have,
than fly to others that we know not of?
thus conscience does make cowards of us all;
and thus the native hue of resolution
is sicklied o'er with the pale cast of thought;
and enterprises of great pith and moment,
with this regard, their currents turn awry,
and lose the name of action.-soft you now!
the fair ophelia:-nymph, in thy orisons
be all my sins remember'd.

türkçe çevirisi...

var olmak ya da olmamak, mesele bu.
gözü dönmüş talihin sapına, oklarına,
için için katlanmak mı daha soylu,
yoksa, bir dertler denizine karşı silaha sarılıp
son vermek mi onlara? ölmek,uyumak...
hepsi bu...ve bir uykuyla
yürek sızısına ve bedeni bekleyen
binlerce darbeye son verdik diyebilmek.
hangi insan gönülden istemezdi bu bitişi?
ölmek, uyumak... uyumak, belki rüya görmek.
ha! iş burda. çünkü o ölüm uykusunda,
şu fani bedenden sıyrılıp çıktığımızda,
göreceğimiz rüyalar bizi duraksatır ister istemez.
işte felaketi onca uzun ömürlü kılan da bu
kim katlanırdı yoksa zamanın kırbaçlarına, küfürlerine,
zorbanın haksızlığına, kibirli adamın hakaretine?
hor görülen aşkın acılarına, adaletin gecikmesine,
devlet görevlisinin kendini bilmezliğine;
sabırla bekleyen erdemli kişinin,
değersiz insanlardan gördüğü muameleye,
insan yalın bir hançer darbesiyle hesabı kesebilecekken?
kim katlanırdı, bu yorgun yaşamın yükü altında
homurdanıp terlemeye,
ölümden sonraki bir şeyin korkusu olmasaydı?
sınırlarını bir geçenin bir daha dönmediği
o bilinmeyen ülkenin korkusu kafamızı karıştırıp
bizleri, tanımadığımız dertlere koşup gitmektense
başımızdakilere katlanmak zorunda bırakmasaydı?
işte bunları düşündükçe
ödlek olup çıkıyoruz hepimiz,
ve işte böyle kararlılığın doğal rengi,
endişenin soluk gölgesiyle bozuluyor;
bulutları hedef alan büyük ve iddialı atılımlar
bu yüzden yörüngesindn sapıyor
ve bir girişim olmaktan çıkıyor adları.
hey, o da kim? güzel ophelia!...
peri kızı, dualarında benim günahlarımı da unutma